บูรณาการการศึกษา สิ่งประดิษฐ์จากกระดาษหนังสือพิมพ์

IMG_5394

การบูรณาการการศึกษา การเรียนเรียนรู้จากประสบการณ์และการปฏิบัติ โรงเรียนสัมมาสิกขาราชธานีอโศก วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2555

นักเรียน ชั้น ม.1 – ม.5 เรียนรู้ร่วมกันประมาณ 100 คน

กระบวนการเรียนรู้เริ่มจาก ผมได้ค้นคว้าตัวอย่างสิ่งประดิษฐ์ต่างๆที่เกิดจากกระดาษที่มีในอินเตอร์เน็ตอย่างหลากหลายมาฉายให้นักเรียนดู เพื่อสร้างแรงบันดาลใจและก่อให้เกิดทัศนคติที่ดีต่อการสร้างสรรค์งานจากกระดาษ

จากนั้นให้แบ่งกลุ่ม 6 กลุ่มตามความสมัครใจ ก่อนที่เด็กๆจะเริ่มแบ่งกลุ่มนั้น เด็กๆขอรู้โจทย์ก่อนว่าจะให้ทำอะไร ผมคิดว่านี่เป็นสัญญาณสิ่งที่ดีที่เกิดขึ้นในการเรียนครั้งนี้ เพราะเด็กๆมีแนวความคิดที่จะแบ่งคนให้สอดคล้องกับลักษณะของโจทย์ที่ได้รับ (put the right man to the right job) โจทย์ก็คือ สร้างรูปทรงเป็นสามมิติอะไรก็ได้ที่มีประโยชน์และแต่งโคลงสี่สุภาพอธิบายสิ่งที่สร้างขึ้นมาโดยใช้อุปกรณ์ที่แจกให้เท่านั้น(ไม่ให้ใช้ปากกา หรือดินสอในผลงานทั้งสิ่งประดิษฐ์และโคลงสี่สุภาพ) โดยให้เวลา 1 ชั่วโมง

This slideshow requires JavaScript.

เป้าหมายการเรียนรู้หลักๆที่ผมยังไม่ได้บอกเด็กๆในตอนแรกๆนีก็คือ

“ต้องการให้เเด็กๆใช้ความคิดสร้างสรร เรียนรู้วิชาเศรษฐศาสตร์ ซึ่งเป็นการจัดการทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด เหมือนที่โลกนี้มีทรัพยากรจำกัด และวิชาการบริหารจัดการ ซึ่งจะต้องมีการจัดสรร คน เวลา อุปกรณ์ วัสดุ ตามหลัก 3 M  1 T (Man Machine Material  Time) ส่วนเรื่องภาษาไทยได้ตรงๆอยู่แล้วคือการแต่งโคลงสี่สุภาพ”

เมื่อรู้โจทย์แล้วเด็กๆก็แบ่งกลุ่มตามธรรมชาติไม่มีกฏเกณฑ์อะไร เมื่อแบ่งจริงๆนับแล้วได้ 7 กลุ่ม ขนาดของกลุ่มแตกต่างกัน มีขนาดกลุ่มละ  8 คน จนถึง กลุ่มละ 20 คน

สิ่งที่ผมเตรียมมาสำหรับการเรียนรู้ในวันนี้มี กรรไกร 6 อัน หนังสือพิมพ์ 6 ฉบับ กาว 6 หลอด กระดาษบรูฟ 6 แผ่น และผังของโคลงสี่สุภาพพร้อมตัวอย่าง 6 แผ่น สถานการณ์ที่เกิดขึ้นคือมีกลุ่มหนึ่งที่ไม่มีอุปกรณ์ จึงเกิดการเรียนรู้แบบพึ่งพาอาศัยกันในเชิงสังคม และการจัดการทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดตามธรรมชาติด้วยตัวของผู้เรียนเอง

เมื่อได้กลุ่มได้อุปกรณ์แล้วแต่ละกลุ่มก็เริ่มเรียนรู้ร่วมกัน เริ่มจากการพูดคุยระดมสมอง แบ่งหน้าที่และร่วมลงมือทำ ทุกกลุ่มมีความเคลื่อนไหวด้วยตัวของกลุ่มเอง โดยฐานะของผมเปลี่ยนเป็นผู้สังเกตการณ์โดยอัตโนมัติ

จากการสังเกต แต่ละกลุ่มมีวิธีการบริหารจัดการที่แตกต่างกัน บางกลุ่มแบ่งหน้าที่ชัดเจนระหว่างสร้างสิ่งประดิษฐ์กับแต่งโคลง บางกลุ่มทำร่วมกัน บางกลุ่มแบ่งทีมหาตัวอักษรเพื่อใส่ในโคลงโดยเฉพาะ บางกลุ่มไม่มีโครงสร้างแน่นอน แต่ที่ผมเห็นว่าเป็นหัวใจในขั้นตอนนี้คือบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาของ เด็กๆแต่ละคนมีส่วนร่วมในการออกความเห็น ถกเถียงหาข้อสรุปและสร้างสรรผลงานร่วมกัน เมื่อมองโดยภาพรวมยังไม่พบเห็นว่ามีใครนั่งเฉยๆโดยไม่ช่วยกลุ่มเลย

เมื่อเวลาครบ 1 ชั่วโมง ผลงานของแต่ละกลุ่มน่าจะมาเกินครึ่งทาง แต่ยังไม่มีกลุ่มไหนสำเร็จ มีกลุ่มหนึ่งขอขยายเวลาเพิ่มอีก 30 นาที  ผมจึงถามความเห็นของกลุ่มอื่นๆ แต่ละกลุ่มมีความเห็นสอดคล้องกัน เป็นอันว่าเป็นข้อตกลงร่วมกันแม้ว่า ตอนนี้จะเป้นเวลา 2 ทุ่มแล้วซึ่งเป็นเวลาที่แต่ละคนจะต้องเข้าที่พักเพื่อพักผ่อนก็ตาม ส่วนตัวของผมเองนี่เป็นเครื่องชี้วัดความสำเร็จของการจัดการเรียนรู้ในครั้งนี้แล้วอย่างน้อยเด็กๆก็อยากเรียนต่อและขอขยายเวลาเรียนของตนเอง ยังไม่นับผลกำไรที่ผมเรียกว่า “รอยยิ้มและความสุขในการเรียนรู้”

ในขณะที่เข็มนาฬิกาเดินหน้าอย่างไม่หยุดหย่อนมาถึง เวลา 2 ทุ่ม ครึ่ง ตอนนี้แต่ละกลุ่มน่าจะมีความก้าวหน้าประมาณ 80 % ได้แล้วละ เสียงการต่อรองเวลาเริ่มเกิดขึ้น เด็กๆยังไม่อยากเลิกเพราะต้องการทำผลงานให้สำเร็จดังที่ตั้งใจไว้ การขอขยายเวลาเริ่มขึ้นเป็นครั้งที่สอง ผมจึงปล่อยให้ทำแบบสบายๆโดยไม่ได้กำหนดเวลาตายตัวนัก (จริงๆมีกำหนดในใจแล้วละว่าไม่น่าเกิน 3 ทุ่ม) รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าหลายคนเมื่อรู้ว่าตัวเองมีเวลาเพิ่มขึ้น

ใกล้ 3 ทุ่มแล้ว ผมจัดพื้นที่แสดงผลงานของเด็กๆอย่างง่ายๆ โดยใช้โต๊ะไม้ขนาดใหญ่ 2 ตัวต่อกัน เพื่อให้มีพื้นที่เพียงพอสำหรับทุกกลุ่ม บางกลุ่มเริ่มนำผลงานของตัวเองมาวาง เป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนจุดสนใจจากงานของตัวเองมาสู่งานของกลุ่มเพื่อนๆ

เมื่อแต่ละกลุ่มนำผลงานของตัวเองมาวางที่พื้นที่แสดงผลงาน เริ่มเกิดการวิพากษ์ วิจารณ์ผลงานทั้งของกลุ่มตัวเองและกลุ่มเพื่อนๆ ทำให้บรรยากาศที่เงียบสงบในยามค่ำคืนอื้ออึงไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารญื เสียงหัวเราะ หยอกล้อกันในผลงานกลุ่มต่างๆ มีบางกลุ่มยังไม่เสร็จ ทำต่ออย่างขมักเขม่น โดยเฉพาะกลุ่มพี่ม.ปลาย ซึ่งสร้างผลงานที่เรียกว่า “สะพานพระราม 8” แต่เป็นสะพานพระราม 8 ที่มีดอกไม้ติดอยู่ที่ยอดสะพาน

ก่อนเวลา 3 ทุ่มเล็กน้อยผมได้ให้นักเรียนรวมตัวเพื่อสรุปการเรียนรู้เล็กน้อยถึงวิถีแห่งการเรียนรู้และสิ่งที่ได้

สรุปได้ว่าการเรียนรู้ในครั้งนี้ ได้เกิดการบูรณาการการเรียนรู้โดย ใช้และสร้างความรู้ทางด้านการออกแบบ การสร้างนวัตกรรมให้มีคุณค่า การบริหารทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด ความคิดสร้างสรรค์ ใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ การทำงานเป็นทีม การเหนื่ยวนำพลังทางความคิด การทำงานสร้างสรรของคนในกลุ่ม รวมถึงการแต่งโคลงสี่สุภาพ ส่วนตัวผมคิดว่าจริงๆแล้วเราบูรณาการศาสตร์ต่างๆในครั้งนี้มากกว่าที่ได้กล่าวไปแล้ว ค่ำคืนนี้หลายคนคงมีเรื่องเล่าก่อนนอนและรอยยิ้มที่มีความสุขในการเรียนรู้

ผู้ถ่ายทอดเรื่องราว ถึงดิน มุ่งมาจน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

  • จำนวนการคลิกสุงสุด

    • ไม่มี
%d bloggers like this: