ยามบ่ายข้างถนน

IMG_3128

ยามบ่ายของราชธานีอโศก ผมได้เดินไปตามถนนในหมู่บ้าน

ทั้งสองข้างทางมีเรื่องน่าสนใจหลายอย่าง ผมจึงถ่ายภาพนำเรื่องราวที่พบเจอมาเล่าสู่กันฟัง

…………………………………………………..

 ในตอนบ่ายอากาศสบายๆ ท่าน สมณะเด่นตะวัน  นรวีโร (สมณะทางด้านการศึกษาและ สมณะประจำชั้นนักเรียน ม.1)ท่านได้หาเวลาว่างมานั่งตรวจบันทึกของเด็กนักเรียนที่ส่งมาทุกๆวัน

 เด็กนักเรียนสัมมาสิกขาราชธานีอโศก ได้รับหมอบหมายในการ “เขียนบันทึกประจำวัน”

   เพื่อเป็นการบันทึกเรื่องราวต่างๆในชีวิตประจำวัน ไว้กันลืม ไว้ในการเรียนรู้สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น ทบทวนบทความ

   อ่านจิตใจในสถานการณ์นั้น ว่าสุขอะไร ว่าทุกข์อะไรแล้วแสดงความคิดเห็นเขียนลงไปอีกในบันทึก

  แล้วส่งท่านสมณะประจำชั้น เพื่อให้ท่านได้ให้คำชี้แนะต่างๆ เพื่อผลประโยชน์แก่นักเรียนเอง

            

ท่านได้อ่านบันทึกที่นักเรียนส่งมา เพื่อตรวจสอบชีวิตประจำวัน ทั้งการเป็นอยู่ ทั้งกินนอน และการทำงานของนักเรียน

แล้วก็ชี้แนะใน สิ่งที่ดี  ตำหนิในสิ่งที่ผิด ห้ามในสิ่งที่ไม่ดี พร้อมทั้งยังแก้คำผิด ปรับปรุงในวิชาภาษาไทย

แล้วเขียนลงไปในบันทึก เพื่อให้นักเรียนได้รับรู้ถึงข้อบกพร่องและข้อดีของตนเอง

……………………………………………………………………………………………………

ฐานงานภาคบ่าย เป็นอีกหนึ่งในชีวิตประจำวันของนักเรียนสัมมาสิกขา  ที่จะต้องทำงานเพื่อ พัฒนาตนเอง  โรงเรียนและชุมชน

ท่านสมณะด่วนดี(สมณะด้านการศึกษา) ได้ดูแลเด็กสมุนพระราม(นักเรียนชั้นประถมศึกษา)

โดยพาเด็กๆไปทำงานเพื่อ การเรียนรู้และพัฒนาหมู่บ้าน

การท่าสีนั่งร้านเหล็ก  ตอนนี้เด็กสมุนพระรามกำลังเรียนรู้เกี่ยวกับการทาสีนั่งร้านเหล็ก  ซึ่งเป็นสมบัติของหมู่บ้าน

ซึ่งการทาสีนั่งร้าน นอกจากทำให้ดูใหม่ขึ้นแล้ว  ยังเป็นการดูแลทรัพย์สมบัติของหมู่บ้านเลยทีเดียว

เด็กๆทุกคนก็ขยันงานกันดี ถึงจะมีบางคนไม่เต็มใจในตอนแรก

แต่ด้วยบรรยาการของการที่ได้ทำงานกับเพื่อน พี่น้อง พอได้ทำไปทำมาก็ดันสนุกกับงานและเพื่อนๆไปด้วยกันเลย

การเรียนรู้ไปจำเป็นต้องจำกัดอยู่แต่ในห้องเรียน การทำงานก็คือการเรียนรู้ในงานนั้นๆ นักเรียนจะได้มีประสบการณ์แล้วสามารถทำได้จริงในชีวิต

และการทำงานก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน ฉะนั้นการเรียนรู้การทำงาน ก็เป็นการเรียนรู้ที่จะนำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้

……………………………………………………………………………………………………

เดินไปอีกหน่อยจะเห็นนักเรียนสัมมาสิกขา(นักเรียนระดับมัธยม) ที่ใช้เวลาว่างมาเล่นน้ำกันอย่างเพลิดเพลิน

นักเรียนของสัมมาสิกขา สามารถสนุกสนานได้ทั้งเวลาเล่น และเวลาทำงานจริงๆ

……………………………………………………………………………………………………

ชาวชุมชน นักเรียน และคนวัดของชุมชนราชธานีอโศกนี้

ผู้หญิงทุกๆคนจะไว้ผมสั้นกัน ซึ่งเป็นวัฒนธรรมของชุมชนราชธานีอโศกนี้เอง

ต้นเดือนผมก็ยาวแล้ว ก็ได้เวลาตัดผมของบางคน

มีช่างมาเปิดร้านตัดผมอยู่ที่หลังอาสนะสมณะที่เฮือนเผิ่งกัน

ร้านตัดผมร้านนี้เป็นร้านตัดผมที่ไม่คิดตังค์ ตัดได้ทุกเพศทุกวัย แล้วแต่คนจะสมัครใจ

ทำให้เจ้าของร้านไม่มีความกังวลเกี่ยวกับเรื่องของรายได้เลย

ลูกค้าก็มาตัดโดยไม่ต้องจ่ายตังค์ ทำให้ไม่มีความกังวลเกี่ยวกับรายจ่ายเลย

แถมยังมีความสุขกันทั้ง 2 ฝ่าย ตัดฟรีก็ได้บุญ เป็นการเสียสละ เป็นการได้ที่ยิ่งกว่าเงินตรา

ฝ่ายลูกค้าไม่ต้องมีทุกข์กังวลที่จะหาเงินมาเสียค่าตัดผม

ถ่ายทอดเรื่องราวโดย เด็กชายเมธัส หลักเขต ชั้น ม.2

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

  • จำนวนการคลิกสุงสุด

    • ไม่มี
%d bloggers like this: