ครั้งที่สองของผม กับกล้องตัวดำๆ

IMG_0264

ก็เป็นประสบการณ์การถ่ายภาพด้วยกล้อง DSLR [digital single-lens reflex (กล้องดำๆ ที่มีเลนส์ยื่นออกมาใหญ่ๆ ยาวๆ)] เป็นครั้งที่สองของชีวิต ครั้งแรกตอนไป เดินธรรมยาตราเพื่อป่าอินทนนท์   ครั้งที่สองก็ตอนมาเรียนสัมมาสิกขานี่แหละ

อามดฯให้ไปถ่ายภาพมา 5 ภาพโดยสอนเรื่อง Light Composition and Gesture (แสง องค์ประกอบ และ อิริยาบถ) มาเล่าเป็นเรื่องๆเอา ผมก็จนปัญญาแฮะ แม้จะเคยยิงชัตเตอร์ ตบแฟลช มาเป็นพันครั้งแล้ว ผมก็ยังสื่อความหมายของภาพออกมาไม่เป็นอยู่ดี

ผมเดินเงอะๆงะๆ ลงมาใต้เฮือนศูนย์ช้ากว่าคนอื่นๆเ ไม่รู้ว่าเพื่อนเค้าเดินไปไหนกันหมดแล้ว มองไปทางไหนก็ไม่รู้จะถ่ายอะไรดี คงยังไม่คุ้นกับกล้องและคนรอบข้างสักเท่าไรนัก

เดินไปเดินมาก็มาเจอรุ่นพี่คนที่ลงมาก่อนพอดี พี่เค้าถ่ายป้าฝั่งบุญกับเด็กขนขยะได้จนครบแล้ว ผมยังได้ไม่เท่าไหร่เลย ระหว่างที่ผมยืนเก้ๆกังๆอยู่นั้น ท่านด่วนดี (สมณะฝ่ายการศึกษา)ก็เดินผ่านมาทางนี้พอดี “โอ้…โอมสนใจสื่อแล้ว” พูดแล้วก็ยิ้มอย่างเป็นมิตร ทำให้ความรู้สึกขัดแย้งระหว่างเคอะเขินกับปฏิเสธปะปนกันในใจ ผมจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆตอบ เครื่องมือช่างในมือท่านก็คงเอาไปให้เด็กเอาไปทำงานล่ะมั้ง?

สอดส่องสายตา มองไปมองมา ก็เห็นเด็กที่ไหนไม่รู้มากับแม่ กำลังเล่นกับสิกขมาตุกล้าข้ามฝัน(นักบวชหญิงฝ่ายการศึกษา) หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน เห็นแล้วผมก็อดยิ้มตามไม่ได้แฮะ

พอครบ 5 ภาพก็จะกลับขึ้นเฮือนศูนย์แล้ว ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะเล่าเรื่องยังไงดี ทันใดนั้น! สมจิตรเพื่อนผมก็วิ่งตัดหน้าผมขึ้นเฮือนศูนย์อย่างรวดเร็ว ทักผมด้วยว่า “อ้าวโอม อยู่ฐานสื่อแล้วหรือเอ็ง?” ทักเสร็จก็ถอดรองเท้าวิ่งขึ้นบันได ข้างหนึ่งปลิวไปนู่น ส่วนอีกข้างหนึ่งเฉียดหัวผมไปหน่อยนึง ก่อนขึ้นบันไดก็เห็นตุ๊กตาไม้ยืนไหว้ผมอยู่ น่าสนแฮะ เราเดินขึ้นเฮือนศูนย์แทบทุกวัน แต่เราไม่เคยได้สนใจมันบ้างเลย ทั้งๆที่มันก็ทำหน้าที่ของมันได้ดี ไม่ว่าจะเด็ก ผู้ใหญ่ หรือไปทำผิดอะไรมา มันก็ยังยืนไหว้ต้อนรับเราอยู่นั่นแหละ ขณะที่ผมอยู่ดูรูปที่ถ่ายมาเมื่อสักครู่นั้น สมจิตรเพื่อนเดฺินลงมาอย่างสบายๆ ถามหารองเท้าที่ถอดทิ้งไว้  ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสมจิตรมันขึ้นไปทำอะไร? แต่ตุ๊กตายืนไหว้ก็ยังคงถูกเมินเช่นเคย “ใช่สิ… ใครจะสนฉันกัน” ผมคิดแทนตุ๊กตาตัวนั้น หากมันมีสมองคงจะคิดแบบผมมั้ง?

เดินขึ้นเฮือนศูนย์มาถึงชั้นสาม จะกลับเข้าห้องก็เห็นรุ่นพี่อีกคนหน้าตาบอกบุญไม่รับ ก็เลยกะว่าจะรอเข้าห้องพร้อมๆกับคนอื่น เดินไปเดินมาก็เห็นเด็กที่ไหนไม่รู้เข็นรถเข็นมา เหมือนเค้าจะมองมาทางนี้ด้วยแฮะ พอจะกลับเข้าห้อง รุ่นพี่อีกคนหนึ่งก็ถามพี่อีกคนว่า “ใครได้ใช้   Canon EOS 60D อ่ะ” แล้วไอ้ 60D ที่ว่าก็อยู่ในมือผมนี่แหละ(คนอื่นๆเค้าใช้ 50D กันหมด) แต่ผมก็ยังคิดไม่ออกว่า “มันจะดีกว่าคนอื่นตรงไหน?”

ผมถ่ายภาพได้ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่หรอก เพราะส่วนใหญ่แล้วผมถ่ายภาพตามอารมณ์ มากกว่าที่จะถ่ายเป็นการเป็นงาน ชอบอันไหนก็ถ่ายอันนั้น แต่ก็เอาเถอะก็ต้องเรียนรู้กันไป จะได้อะไรไปบ้างมันก็แล้วแต่เราจะรับเอาไปแค่ไหน? อย่างไร? เหมือนอาเค้าเอาขนมมาให้เรากิน จะกินหรือเขว้งทิ้งมันก็แล้วแต่เราเองนั่นแหละนะ

ถ่ายทอดประสบการณ์โดย ผม เด็กชายเพียงตะวัน พุทธา ม.2

Comments
One Response to “ครั้งที่สองของผม กับกล้องตัวดำๆ”
  1. Nikki Rajanakorn พูดว่า:

    The strory is very original. I like it. I am proud of you, my nephew.
    I think maybe you can try to take pictures from the same object with different angles and let see how it turns out! Have fun with it.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

  • จำนวนการคลิกสุงสุด

    • ไม่มี
%d bloggers like this: